Pamiętajmy o tym, że każda ciemność ma swój kres, każda noc ustępuje porankowi, a każde zamknięcie otwiera nam drogę do nowego początku.
Pan, nasz Bóg, zna każdy cień, który osiadł w naszych sercach. On nie prosi o nic więcej, jak tylko o skromne „poprowadź mnie”. To wystarczy, aby nasze osobiste „kajdany” – te wszystkie trudne do wyjaśnienia uczucia, przekonania, które nas przytłaczają – mogły zostać pokruszone.
Zaufajcie, że gotowość do przemiany, do podążania za głosem, który woła nas do światła, ma siłę, która przewyższa wszelką ciemność naszej codzienności, naszych niepowodzeń, naszych strachów, które tak często sprawiają, że czujemy się niewolnikami własnego życia, własnych wyborów.
Pomyślcie dzisiaj, jakie „kajdany” nosicie w swoim życiu? Może to bądź zmartwienia, których nie potraficie uporządkować. Może to złe wspomnienia, które nie dają wam spokoju. Cokolwiek to jest, zapewniam was, ich siła słabnie w obliczu miłości i obecności Boga, który działa w was i dla was.
