Życie stawia przed nami nieskończoną ilość wyzwań, a nasze serca czesto pełne są niepokoju. Każdy z nas pragnie czuć, że nie wędruje przez ten świat samotnie. I cóż za cudowna jest świadomość, że można zwrócić swoje oblicze ku komuś, kto zawsze wysłucha, zawsze zrozumie i nigdy nie odwróci swojej twarzy.
Czyż nasze wołanie nie jest jak wezwanie dziecka, które szuka ukojenia w ramionach ojca? Pan, nasz Bóg, troszczy się o każde z naszych zmartwień, wskazuje drogę i pociesza, dając siłę do dźwigania codziennych trudów. Pragnie on odmienić nasze życie, nie przez ucieczkę od wyzwań, ale przez wzmocnienie naszego ducha.
Rozraduj się, bracie i siostro, bo wznosząc duszę do Pana, znajdujesz nie tylko ukojenie, ale i radość życia. W każdym ciężarze można zauważyć okazję do wzrostu, w każdej chwili bólu – chwilę, by dostrzec bliskość Stwórcy. On pragnie być blisko nas, pragnie, byśmy otwierali na Niego nasze serca i żebyśmy swoją duszę powierzali Jemu, pełni zaufania.
Pamiętaj, że każde wezwanie o miłosierdzie jest wysłuchane. Niech dziś Twoja modlitwa będzie wyrazem głębokiej wiary w miłosierną odpowiedź Boga. Niech Twoje wołanie napełnia Cię radością, bo ku Tobie, Panie, wznosimy nasze dusze.
