W dzisiejszych czasach tak łatwo ulegamy pokusie postawienia na piedestałach tych, którym podziwiamy. Niekiedy bez zastanowienia nadajemy im tytuły i miano autorytetów, oczekując, że poprowadzą nas i podejmą za nas trudne wybory. Często zapominamy, że prawdziwe ojcostwo nie przychodzi z tytułu czy z pozycji społecznej, ale z głębokiej miłości i odpowiedzialności.
W słowach, które dzisiaj rozważamy, znajdujemy przypomnienie, że jedynym, prawdziwym Ojcem jest Ten, który jest w niebie. On jest naszym wiecznym przewodnikiem, który zna nasze serca, pragnienia oraz nasze najgłębsze lęki. To On pierwszy pokochał każdego z nas i pragnie abyśmy odnalazli w Nim ukojenie, poznanie prawdy o sobie, swojej tożsamości.
Niech dzisiejsza fragment Biblii będzie zaproszeniem do głębszej refleksji nad naszymi życiowymi pragnieniami i wyborami. Czy pozwalasz Bogu być tym, który kształtuje Twoją tożsamość, czy może zbyt często szukasz uznania i zapewnienia gdzie indziej? Pamiętajmy, że Ojciec w niebie oczekuje na nasze zaufanie, na nasze serce pełne wiary, że Jego miłość jest wystarczająca, by nas prowadzić przez wzburzone wody codzienności.
Wracajmy zatem do korzeni naszej wiary i relacji, która jest najważniejsza – relacji z Ojcem, który jest w niebie. Szukajmy Jego obecności w naszym życiu codziennym, w prostych momentach, w głębokiej modlitwie, bo tylko wtedy potrafimy prawdziwie rozkwitnąć jako Jego dzieci.
